Ou o que é o mesmo, a morte prematura de Poly Styrene.
UN: Con dezaoito anos formou ELA a súa propia banda, X-Ray Spex.
DOUS: Non só era unha muller, senón unha adolescente subíndose enriba dun escenario rodeada de compañeiros masculinos.
TRES: Berrou con rabia e espírito adolescente consignas positivas e cheas de forza.
CATRO: Non ficou na casa dicindo que ía facelo. Ela fíxoo.
CINCO: Seguiu sendo unha Punk até fai dous días, o aciago día da súa morte.
Qué gran triunfo hubiera sido. Besar esos labios ceceantes, acariciar sus piernas abiertas mientras Hitler devoraba Europa y codiciaba Londres.
Sempre quixen unha camiseta dos RAMONES. A primeira vez que a vin en directo foi no verán do 2003, mentres andaba de viaxe cos meus pais en London.
Eu nese momento o último que quería era estar compartindo o marabilloso tempo estival con eles. Pasaron un ou dous anos, quizais foi xusto o seguinte inverno pero non estou totalmente certa, cando comecei a velas por aquí. Non lembro o proceso, só sei que foi unha tolemia. De repente, todo Dios levaba unha desas e incluso estaban a vender en Zara e Pull & Bear.
Hei de recoñecer que por aquelas datas farteime de velas e pasei a xa non desexar unha RAMONES t-shirt nunca máis pois resultaba un produto hiper explotado e aburrido, mais non por prepotencia nin nada diso.
Dous ou tres anos máis tarde, Zara voltou tirar unha remesa de novas camisetas dos RAMONES co logo distorsionado e de mil cores, coma se o logo fose pintado por un neno ou algo parecido. Supoño que quererían darlle un toque desenfadado e así facelo máis teen. Eu estaba totalmente horrorizada coa nova revisión por parte dos deseñadores de A.O. cando ocorreu a traxedia.
Voltei á miña casa esa fin de semana e alí tiña un paquete. Non lles será complicado adiviñar que obxecto contiña esa bolsa. Era esa nova revisión dos RAMONES de mil cores pasteis, e coas letras mal feitas. Foi algo emocionante, era un agasallo do meu pai que sabendo que son fan pensara en mercala para así facerme feliz.
Levar camiseta dos RAMONES non te converte nunha Deusa.
Non puiden ficar con ela, tiven que dicirlle que non a poría e que debiamos devolvela. Foi horrible pois as súas intencións eran tan
bonitas que eu tiña ganas de chorar.
Pasaron algúns anos, e un día de casualidade na Reixa Tenda atopei unha da miña talla coas letras en rosa. E decidín mercala, por fin.
Actualmente, para moita xente resulta demasiado obvia, pero xa non importa. Os Ramones molan moito, e as camisetas dos RAMONES tamén aínda que a globalización cultural na que estamos sumidos (por unha parte boa e por outra mala), faga que todo perda case a súa alma. Non?
Como son unha post-adolescente de bo dente, pensei que sería de lei adicar unha das miñas fruslerías escritas ás casas de xantar que eu máis detesto de Compostela. Non aparecen por orde de maior a menor aversión pois sería imposible propoñer unha xerarquía entre elas – os dous primeiros establecementos pugnan fortemente pola victoria-. O meu corazón aínda non ten amo. Até entón, aí vai!
O Galeón Toural (serve en calquera das súas formas).
Os do Galeón comezaron pouco a pouco, sen grandes ambicións. Abriron o seu primeiro restaurante de comidas obvias na rúa Alfredo Brañas, 33. Nun abrir e pechar de ollos, o imperio en potencia da comida rápida e o prato combinado foi gañando terreo compostelán e conseguiu expandirse como a peste negra, en apenas unha década.
O ano pasado tiven a sorte de presenciar o seu novo movemento cara a conversión nun gran imperio, cando o Galeón abreu unha cociña máis na rúa da Raíña. Deste xeito, a zona vella xa contaba con dúas versións deste rentable formato en pouco menos de 200 metros.
O Galeón Toural perdeu o meu respeto a primeira vez que entrei nel, o primeiro ano que cheguei a esta cidade. Mais por unhas cousas ou por outras, rematei indo de cando en vez. Sempre vivín en pisos adxacentes a este establecemento, e os seus horarios non-stop e tamén o económico dos seus prezos me levaron a comer en días de resaca neste lugar infame.
Vas e confías que a comida estea pasada polo microondas. Pero a comida ven fría, os alimentos sofren de sobreactuación e as follas de leituga do sandwich están podres. Ademais, non é agradable que sirvan cantidades inxentes de comida de rancho. Por non falar desa pretendida elegancia náutica, que aínda o fai máis noxento.
Míster Burguer.
O nome en sí xa me da bastante asco. Sí, podedes pensar que son unha puta repelente pero pensar que ás hamburguesas que te vas comer se lles atribúen virtudes cuestionables propias dun ser humano non me provoca confianza. É dicir, que un alimento sexa un míster. Unha hamburguesa culturalmente sexi e fornida.
O outro día pasei por alí, e vin como unha tenda rara ó carón de Disco Precio lle comeu parte do negocio, e agora ó contrario que o Galeón este imperio redúcese e eu sinto que se fai un pouco máis de xustiza neste mundo tonto e cruel.
Entrei neste local en dúas ocasións. A primeira vez fun de acompañante e non pedín nada. A segunda, ás cinco da tarde, aínda sen comer e con todo pechado. Pedín unha salada de pasta (sí, eu son aínda máis hostiable que o propio bar) e trouxéronma con tomate frío Solís por enriba.
Don Bocata.
Este sitio non podería ficar fóra da miña lista, sería un agravio. En segundo de carreira, ía coas miñas amigas os venres a xantar ovos con patacas fritidas e chourizo e así combater a nosa resaca. Tamén para seguir rindo e ensinar un pouco máis as tetas.
As veces que atopei un pelo na comida non o recordo, aínda que é o de menos. Os cadros mercados nos oitenta (máis dun hipster mataría por eles) e que me lembran terriblemente ós que ornamentaban a discoteca noventera da miña adolescencia, VOGUE. Os pósters de clubes de fútbol locais, e tamén os do Barça e o Madrid, para que ninguén se ofenda. Na tele sempre Antena 3 e na parede un cartel coa tipografía Arial, pegado con celos cheos de cotra, buscando camareira. Leva anos colgado .
Hei de dicir, pola contra, que me gusta ir comer algo ó Mac Burguer (tamén apodado Mac Pollo polos seguidores de Nightwish e estas cousas nas que me perdo nun basto campo de estrelas) ou ó Gamela. O meu bar preferido de todo Compostela é o Bar Suso, e probablemente me atopen alí a calqueira hora do día almorzando ou xantando, ou tomando café ou cañas.
Tamén hai outros sitios que comparten a miña adoración, pero non sería xusto que os nomease ó carón destas tres atrocidades culinarias do comezo. E porque están nun nivel máis arriba de bon vivantismo e de sibaritismo, pero iso non é moito dicir.
Seth Bogart (AKA Hunx) non é afortunado no amor. Así nolo mostra na súa nova aventura audiovisual, que serve como adianto ó seu vindeiro álbum e que sairá ó mercado a comezos do próximo ano, co selo Hardly Art.
Este LP contará coa incorporación na banda das Punkettes. Catro rapazas sexis, adorables, rockandrolleiras e tremendamente esperpénticas que xa acompañaran a Hunx nos seus anteriores videoclips. As amigas de Hunx engadirán o compoñente feminino, kitsch e coral ás melodías Bubblegum deste rapaz.
Entre elas, Michelle Santamaría (antiga integrante de Loli and the Chones e The Pinkz) á que eu adoro.
Con este elenco, nada pode saír mal. Enjoy!
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/pw9ATGZDdD0" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
Cada vez, a mocidade está máis lonxe do punk. Digo punk, pero xa me entenden. Poden encher este oco con calquera ideoloxía adolescente que tente rachar coa tradición establecida e todo o que representan os pais; o propio cando vivimos na década do acné e os Camel ás agachadas.
Fico abraiada cando vexo ás rapazas da miña idade, ou mesmo máis novas, emulando coa súa vestimenta a completas anciás carcas, votantes do PP como mínimo. Pérolas nas orellas e estética ecuestre. WTF!
Recoñezo que o ambiente posmodernista que nos arrodea se caracteriza pola súa potente dimensión cínica. Na era de estar de volta de todo, ser un idealista ou ter ideas perigosas é por primeira vez algo risible, que os demais miran de esguello cun chisco de tristeza.
Xa non parece necesario rebelarse ante un panorama perfectamente cómodo, onde a cultura “underground” haina a vender en calquera esquina da túa cidade, e o “auténtico” é algo que todos coñecemos.
A falsa ilusión da independencia musical axuda a que todo estea tranquiliño e que ninguén pense de máis. Ir a Benicassim ou escoitar Los Planetas é o equivalente a pinchar no guateque a Raphael nos sesenta; algo completamente denostado, en tempos, por modernos e progres.
Un amigo meu levou unha mala sorpresa lendo a Rockdelux. Unha carta publicada na revista anoxara a un sector importante dos lectores, ó proclamar a música indie como patrimonio da esquerda. A alporizada multitude conservadora reclamaba os seus dereitos sobre unha temática musical que lles é tan propia como á progresía. Ou se cadra aínda máis, coas alusións á droga cara (aqueles cinco millones de rallas), ó dereito ó conformismo máis reaccionario (Una vez cada mes / Compro un periódico. / Nunca voy más allá / De la cartelera y / No avanzo más / No merece el esfuerzo / A alguien le puede interesar, no a mí.) e ó naïf como xeito de vida (En la isla encantada / En un cuadro pintada / Tesoros escondidos hay / Letras en la arena / La mar serena / Ah ah).
O indie é a música menos perigosa que pode haber. Un son que fuxe do compromiso e da pelexa, vestindo de «basics», e de deporte. Deporte! Se nolo dixeran hai décadas, non acreditaríamos. Sen provocar, sen asustar, usurpando o «look nerd» nun simulacro de individualidade, cando todos sabemos que os verdadeiros outcasts seguen nos seus refuxios, dobremente oprimidos. Agora, o mal vai disfrazado.
Realmente alguén cre que todo isto ten algo que ver con ser un Beatnik nos cincuenta, un Mod nos sesenta, unha Punk/Skin nos setenta, un Gótico nos oitenta, ou unha Riot Grrrl nos noventa? NO WAY!
